I made it to Santiago, Chile!

Hey Sis!

How are you?!
I made it to Santiago, Chile! De reis, in m’n eentje bijna dertig uur onderweg zijn, was wel afzien, moet ik eerlijk toegeven. Halverwege kreeg ik ontzettend last van zelfmedelijden, gewoon omdat ’t kon. Maar toen ik uiteindelijk de door de schuifdeuren de aankomsthal uit liep, waarna ik vrijwel meteen vertrapt werd door taxichauffeurs, terwijl ik zocht naar een blond koppie tussen de hordes mensen achter de dranghekken en die ook vond toen ik haar mijn naam hoorde roepen, was ik de reis al vergeten en vloog ik onze zus in de armen. Ik dacht dat ik heel stoer was en dat Elzelien dat ook was, maar we lieten toch allebei even een traantje, om vervolgens uber-happy de auto in te stappen.

Naar hun huis is het ongeveer een half uurtje rijden dwars door de stad, waar alleen maar grote dikke auto’s het verkeer lijken te vormen, wat erg chaotisch is, in vergelijking met Nederland. (Maar laten we wel wezen, ALLES lijkt chaotisch in het welk land dan ook in vergelijking met Nederland.) Je rijdt er op voornamelijk driebaanswegen. Er wordt aan alle kanten ingevoegd en niemand verleent voorang of wacht tot ‘m dat verleend wordt. Ik moet toegeven dat ik erg onder de indruk ben van Elzelien’s rij-capaciteiten. Ik waag me hier voorlopig nog niet aan. Ik wacht nog wel even tot ik in de gelegenheid ben off-road-risico’ nemen. (You know me😉 )
Eerst kom je door een stuk drukke grauwe grijze stad, met hoge gebouwen, langs een ‘rivier’, wat in feite niets meer dan een dun stroompje oranje modder is. Blijf die rivier volgen en de hoge gebouwen verdwijnen. Nu zie je dat je omringd bent door oranje-gele bergen. Je komt langs heel duidelijk verschillende wijken. Iedere laag van de bevolking heeft zijn eigen wijk. En het verschil is erg groot. Van de grote stad, met hoge glimmende gebouwen, rij je nu langs krotjes, waar hier en daar een paard en een ezel aan een paal vast staat. Langs de weg ligt overal een beetje troep en je hebt vreemde blaakliggende terreinen, waar niets mee gebeurt.
Langzaamaan wordt het groener, veel groener, de huizen wat netter, het verkeer ietsje rustiger en we zien fietspaden. Nu ziet het er uit als een leefbaar gebied. We zijn in de wat betere contreien. En daar, vlak bij de bergen, kom je uit bij het appartement van Paul en Elzelien.

Uitgeput plofte ik neer. We dronken een kopje thee, aten watermeloen en een ei, ik kreeg een rondleiding en ik sprong onder de douche. (Want ik voelde me echt heeeeel vies na de lange reis!) Ik heb hier m’n eigen kamertje en zelfs mn eigen badkamertje!
Heel vreemd trouwens die indeling van de huizen hier. Het appartement is helemaal niet groot, maar toch wordt het gebouwd met een badkamer in de master bedroom. Dan heb je ook nog een badkamer voor de gasten. Beide inclusief toilet. En dan is er nog een klein hokje, ook met eigen toilet,  wat officieel bestemd is als woonruimte voor de nana, de huishoudelijke hulp. Tegenwoordig wordt het niet veel meer gebruikt, maar het schijnt dat alle huizen zo gemaakt werden, dat er eigenlijk standaard ruimte wordt gemaakt, voor een inwonende nana! Voor mij zo vreemd! Maar hier is het de normaalste zaak van de wereld een bediende voor dit of dat te hebben.
Het verschil in rangen en standen is erg groot en wordt erg gescheiden gehouden ook. Het is hier ontzettend moeilijk je hogerop te werken, je te mengen in een laag waarin je niet geboren bent.
Ik besef dat we in Nederland zoveel gelijker aan elkaar zijn en zoveel meer kansen en mogelijkheden hebben dan in vele andere landen. Wie in Nederland klaagt over zijn situatie, vooral over te weinig uitkering en subsidies, moest het hier eens proberen. Hij zou al snel terug willen en genoegen nemen met de helft!

Anyways… ik dwaal af…
Ik had dus gedouched en eerlijk gezegd weet ik zelf ook niet helemaal wat me bezielde, maar ik ben mee gegaan met Elzelien, Fatboy bezorgen. Die jetlag moest maar even wachten.
Ik heb nooit begrip gehad voor mensen de klagen over een jetlag. Nou, dat heb ik geweten! Vooral de momenten waarop dat lichtje zomaar ineens uit gaat, je oogluikjes dicht vallen, je een beetje vreemd begint te brabbelen en verward raakt, terwijl je er niet uit komt wat je wilt eten, net wanneer je op een terrasje zit, blijken hilarisch voor je hostess. Maar daarvoor heb ik HET medicijn gevonden! IJskoffie of Frappuchino. Cafeine en suiker werkt geweldig. Ik was net een duracell-konijntje die nieuwe batterijen kreeg. Dat bleek nog hilarischer voor mijn hostess.

Bovendien is het hier bloedheet. Zelfs voor Chileense begrippen. Standaard boven de dertig graden. Nu ben ik sowieso al niet zo best met hitte, maar als je net van het schaatsen en de biercurling op straat komt, is dit helemaal een nogal heftige verandering. Ik ga aldoor bijna van m’n stokkie en ik wordt er een beetje boel sloom van. (Hiervoor verwijs ik u overigens door naar mijn eerder genoemde medicijn; ijskoffie of Frappuchino! Maar eigenlijk is water drinken beter…)
De zon is ook superfel hier. En gevaarlijk zegt Elzelien. Iets met een gat in de ozonlaag. Hier wordt bij de weersvoorspellingen tevens een uv-factor meegegeven, om men te vertellen hoe veel en hoe goed ze sunblock moeten smeren. Ze heeft me zodanig bang gemaakt, dat ik de zon eerst helemaal niet in durfde met mijn niet-voorwerwarmde huidje. Gelukkig ben ik er nu achter dat mijn sunblock heel goed werkt. Je moet het alleen niet in je ogen smeren… -_-

Wat m’n verdere plannen zijn? Geen idee. Ik heb het tot zover voornamelijk druk gehad met het wassen en bezorgen van Fatboys en shoppen. Shoppen in downtown voor stoffen voor onze jurken voor de bruiloft (waarbij we waarschijnlijk een enorme lap stof hebben gekocht, die niet eens bruikbaar is voor een jurk). Shoppen voor spullen die ik zelf vergeten was (zoals schoenen en korte broek, want ja, logischerwijs heb ik dat niet meegenomen). Shoppen naar versieringen en aankleding voor de bruiloft (die we nog zelf in elkaar gaan knutselen binnenkort). Ik mocht zelfs mee de trouwring uitzoeken. Tussendoor nog aan een zwembad gelegen en in een park, een Nederlandse borrel bijgewoond, bij een BBQ geweest, door de stad gefietst (een avontuur op zich), een bergje beklommen (vertel ik later…) en de metro op en af gestapt.
Morgen fitting van Elzelien’s trouwjurk (jaaaah ik ga ‘m al zien en jullie nog lekker niet :p …)! En overleggen over onze jurken. Dan gaan we misschien nog vrienden opzoeken aan het strand. We moesten nog ergens shoppen en er moet geknutseld worden.
Dus ik heb het veel te druk om te bedenken wat ik verder nog ga doen.
But I’ll keep you posted!

  
Ik kan niet wachten tot jullie hier komen! Tot snel!

Liefs Géjanne

 

En ow ja… ik heb de eerste dag ook meteen aan dumpsterdiving gedaan. But I swear…this wasn’t my fault! Elzelien parkeerde de auto ineens op het ‘plein’, waar de markt even daarvoor was geweest, om mij uit de auto te gooien om kratjes voor d’r te verzamelen. Ik kwam onderweg nog wat prima groente en fruit tegen… tja… dat kon ik toch niet zomaar laten liggen…hiephoi ik ben weer op reis!