Mijn wind-klingel-duiven-verjager-ding!

Nooit gedacht dat die stomme duiven op mijn balkon me nog aan zouden zetten tot leuke creatieve bezigheden. Maar toch!

Naast allerlei ander overlast wat die gevleugelde ratten veroorzaakten, hebben de duiven al meerdere malen letterlijk stront in ’t eten gegooid, wanneer ik mijn leuke plan oppakte om een mooie balkontuin te beginnen…
Allereerst gooiden ze m’n bloempotten om. Van de potten die bleven staan, vraten ze de zaden op. Mochten er nog plantjes tevoorschijn komen, vraten ze die op. En al het groen wat het nog wel haalde (en dat waren altijd de kruiden,) werd overladen met een hoop stront, waar ook nog eens altijd hele smerige vliegjes bij zaten…zodat ik dat dus niet meer wilde eten…

Maar nu heb ik allemaal leuke stekkies gekregen (Was vet cool overigens! We hadden een groen-ruil-feestje… Kwamen allemaal mensen met stekkies van groenten en kruiden en bloemen waar ze wat te veel van hadden om dat met elkaar te ruilen! Wat een goed idee! En het mooiste is nog, dat je ook mocht komen als je niets te ruilen had, om een starterssetje bij elkaar te sprokkelen…en zo eentje was ik dus. Nu heb ik, ondanks ’t feit dat ik helemaal blut ben, wel mooie nieuwe stekkies op m’n balkon kunnen zetten… En men vond het gewoon fijn om te geven! Ja de wereld gaat nog wel de goede kant op…) en die zal ik grootbrengen. Die stomme duiven gaan de strijd niet winnen! Mind my words!
Dus in mijn plan de campagne heb ik een oplossing gezocht voor probleemfactor numero uno; het schot waar mn etagaire met plantjes tegenaan staat. Daar gaan de duiven namelijk altijd op zitten en schijten zo hoppa naar beneden op m’n plantjes.
Dus als ik nou eens kon zorgen dat ze daar niet meer gaan zitten, red ik m’n plantjes en hebben ze meteen een rustplaats minder.
Ik heb gedacht aan die enorme spikes, maar ik wilde iets waar ik wat minder depressief van werd…

En zo ging ik brainstormen…

image

Ik heb een kopje thee…en touw…en…een stok… Een stok…hmz…
Ineens raakte ik heel enthousiast, haalde ik overal materiaal weg en maakte ik een zootje van m’n werkplek…heel fijn…

image

Maar toch begon er iets te ontstaan. Met felle kleuren, schitters en klingels, alles waar duiven een hekel aan hebben, heb ik me laten vertellen…

image

De hond lijkt daar iets minder last van te hebben…

Zie hier…mijn wind-klingel-duiven-verjager-ding, gemaakt van een stok, gevonden hiero ergens in het park, oude kralen van oude kettingen, oude sleutels, hangers van een oude kandelaar, oorbellen die ooit van m’n moeder geweest zijn, en een veer uit een andere oorbel, en zelfs schroeven die uit oude bouwpakketjes komen.
Opgehangen boven de zitplek van de duiven…

windklingelding

En nu maar hopen dat het werkt! If not…nou dan blijft t nog best aangenaam om naar te kijken, al zeg ik ’t zelf…