De HorrorHaas

Onder het motto ‘ik beleef ook altijd wat’, had ik gistermorgen ook weer wat hoor…

Véél te vroeg moest ik opstaan om Floyd uit te laten. Wel een beetje mijn eigen schuld, want ik had de voorgaande avond niet meer zo heel veel zin nog om twaalf uur met Floyd naar buiten te gaan, aangezien we twee uur daarvoor net thuis waren gekomen. Nou, dat betekent dus ook mooi gewoon dat ik twee uurtjes eerder op mag staan. Afijn…
Floyd ziet een haas, rent er achteraan en weet ‘m ook nog te grijpen! Slik… Ik er achteraan en haal m’n hond bij die haas weg… schrik ik mij een ongeluk van die haas. Wat een scary ding! Dit was rechtstreeks weggelopen uit een horrorfilm. Het beessie was blind aan beide ogen, die helemaal wit waren met rode randen. Ik wilde daar zo snel mogelijk weg, voor het ons aan zou vallen en we zelf in zulke enge hazen zouden veranderen, maar na Floyd’s actie kon de HorrorHaas zijn achterlijf niet meer bewegen. Getverdemme! Now what?
Dat beest moest uit z’n lijden verlost worden, maar hoe?! Ik durfde dat ding niet aan te raken, laat staan ‘m afmaken! En als het mij al zou lukken ‘m af te maken, zou de geest van die haas me zeker en vast voor de rest van m’n leven achtervolgen en terroriseren als bloeddorstig monster… Nee, ik moest weg hier… Zo vluchtte ik, zo snel als mogelijk was met een hond die helemaal door het dolle heen was, naar huis.
Onderweg kwam ik nog een schilder tegen, die vanaf het balkon alles had zien gebeuren en het allemaal erg grappig vond, helemaal toen ik ‘m vroeg of hij niet wist hoe ik dat ding dood kon krijgen (wist ie niet), en ‘m vertelde dat het een HorrorHaas was.
Eenmaal thuis, vond ik de HorrorHaas behalve heel eng, ook eigenlijk best wel zielig. Er zouden nog wel meer honden komen, die hem zouden grijpen…
Na een tip via facebook, besloot ik de dierenambulance te bellen (gus dat ik dat zelf niet bedacht had…zucht…) Die kwamen er meteen aan. Of ik even bij de haas wilde gaan staan. Ja hallo!!! Moet ik voor de fun weer bij dat monster gaan staan?! And what about the dog?! Die blijft in huis en gaat daar helemaal los, omdat hij nog niet alleen kan zijn, of hij gaat mee en wordt nog doller… Getverdemme, het is nog veel te vroeg voor dit soort shizzle…bennetwakker…

Nou! En zo stond ik om kwart over acht ’s morgens met m’n slaaphoofd bij een HorrorHaas te wachten op de dierenambulance terwijl Floyd met zijn walvis-imitatie de hele flat wakker maakte, waardoor ik een boos berichtje van de bovenbuurvrouw kreeg, wat wel begrijpelijk was. De meneren van de ambulance lachten zich slap om het enge verhaal dat ik van de HorrorHaas maakte en eigenlijk iedereen die ik er daarna over vertelde ook.
Maare… hallo… kijk dan toch! Dit is wat ik tegenkwam! Zeg nou zelf…dat is toch ook een freakin’ enge HorrorHaas!

HorrorHaas