Dit ga je niet geloven…

Dit verhaal is eigenlijk te erg om met de hele wereld te delen…ik ga mezelf hierbij heeeeel erg voor lul zetten…maar hey…speciaal voor mijn trouwe – en minder trouwe – lezers…toch een stukje leedvermaak… Zit je goed? Hou je vast, voor je schuddebuikend van je stoel af rolt… ge zijt gewaarschuwd! Komt ie:

Aangezien Floyd dus deuren weet open te maken, besloot ik alle deurklinken omhoog te zetten.
Terwijl ik daar mee bezig was, wat al een klus op zich was, handig als ik ben met mijn twee linker handen en vastgeverfde pennen (resultaat van voorgaande handige acties) in de klinken, bedacht ik mij dat die hond van mij wel zo slim was binnen no-time de handigheid te vinden om de klinken in deze stand ook wel open te krijgen. Dus toen kwam daar dat ge-ni-ale idee om de klink dan naar beneden te zetten. Zo zal hij de deuren nooit open krijgen!
Gus wat was ik trots op mijn werkzaamheden toen we de deur uit liepen voor een wandelingetje.
Komen Floyd en ik thuis, voordeur open, haldeur o… uhm… ahum… haldeur NIET open…!

Ja hoor, wat een geniaal idee Gejanne! Nu ik die klink omlaag had gezet, zat er een deurpost in de weg, en dus kon ik de klink niet ver genoeg aanduwen om de deur open te krijgen…
Aah! Dus dáárom doet men altijd die klink omHOOG!

Toen ik met een quasi-onschuldige grijns wederom bij de buurman aanbelde, stond hij me alleen maar onnozel aan te kijken, omdat hij niets van mijn verhaal snapte, maar na mijn vorige verhaal (nog maar een paar dagen daar voor) zich nergens meer over verbaasde. Met een verwarde blik liep hij maar gewoon even mee, om met eigen ogen te zien waar ik het nou in vredesnaam over had…
Om een lang verhaal kort te maken; we kregen de deur met geen mogelijkheid open of er uit, dus heb ik wéér Albert opgebeld en hem met zijn special tools langs laten komen. Zo kwam het dat ik voor de tweede keer deze week inbrak in mijn eigen huis…!
En ik zal je vertellen, deze keer ging al veel vlotter! We make a good team Albert & I… Taakverdeling gaat vanzelf; Albert demonteert raam, ik klim er door, open de deur en laat Albert (en Floyd) binnen en terwijl Albert van binnenuit het raam weer in elkaar zet, zet ik de klink weer om. En zo zijn we gepromoveerd van Hepie & Bepie naar Bonny & Clyde…

Deze keer zonder politie… Op mijn buren kan ik dus ook niet rekenen; die laten op klaarlichte dag gewoon mensen inbreken in mijn huis…

Moet ik er nog wel even bij vermelden, dat ik tijdens mijn inbraak er achter kwam, dat ik dus alle klinken had omgezet, behalve die van de keuken… De klink waar het nou juist om ging… Handige Harry dat ik ben…

Ik zit een beetje vast in het raam!

Oke, ik geef toe… dat klimmen door het raam ging nog niet zo vlekkeloos… Mijn riem bleef aan iets haken en toen zat ik vast. Toen ik mezelf los wist te rukken lag ik bijna languit op m’n giecheltje in de keuken, maar ik heb t overleefd! Alleen dat ding waaraan ik bleef hangen niet… maja…

Albert zet de boel weer in elkaar...

Gelukkig is Albert iets (niet veel hoor) handiger, en zet m’n raam weer vast…