“Ow my goodness! Floyd, wat doe je nou?!”

Nou dag 1 en het eerste avontuur met Floyd in de categorie ‘Heb ik dat…’ is alweer beleefd hoor!
Mister Floyd moet nog even leren alleen in huis te zijn. Hij begint al te piepen als ik naar de wc ga.
Dus toen een vriend van mij een fietspomp nodig had, leek me dat een ideale situatie voor oefening nummer 1. Ik zou dan namelijk maar tien minuutjes de deur uit zijn.
Toen ik beneden stond met de fietspomp en mijn o zo schattige puppy op zeven hoog hoorde piepen en blaffen (das al een hele zware blaf), bedacht ik me nog dat het eigenlijk helemaal niet zo snugger was tegenover de buren, om die eerste oefening om twaalf uur ‘s nachts te doen… Oh well, ik ben d’r zo weer, dacht ik nog.
Toen kwam ik weer thuis, deed ik de deur van slot… loop ik zo met m’n kop tegen de deur aan. What the…?! Had meneer Floyd de haak op de deur gezet!!! Hij had me buiten gesloten! Ik kon er niet meer in! Zoiets bedenk je toch ook niet?!

Haak op de deur

Daar stond ik dan met m’n goeie gedrag, midden in de nacht met een hond die door het dolle heen was, omdat z’n baasje voor de deur stond, maar niet binnen kwam. What to do?!
Ik besloot mensen te bellen om hulp en of tips, maar uiteraard, op zo’n moment loopt je telefoon vast, zo ook die van mij.
Ik bedacht me  dat het raampje op mijn balkon wel open stond, maar hoe kwam ik daar?! Misschien via buren?
Ik belde aan bij alle voordeuren op mijn galerij, maar niemand deed open. En iedere keer dat ik bij mijn voordeur weg liep werd Floyd alleen maar panischer en luidruchtiger. Aargh…
‘Wat doe je in zo’n geval?’ vroeg ik mij af, ‘politie bellen en de deur open laten breken of iets dergelijks?’ Ik wist het niet meer. Bovendien kon ik die ook niet bellen, aangezien mijn phone het niet deed.

Uiteindelijk deed de buurman helemaal aan het einde van de galerij open. Na de situatie uitgelegd te hebben, kon ik via zijn balkondeur wel bij mijn balkon komen… Hartstikke handig een raampje dat open staat, maare…daar paste ik nooit doorheen! Het raam moest los geschroefd. Ik en de buurman op zoek naar gereedschap, vindt hij een kistje, is die ook op slot! En sleutel had hij natuurlijk niet…zucht. Wat doe je dan?! Juist je belt je andere buurman wakker (telefoon ondertussen opnieuw opgestart en hij deed het weer), Albert de Nerd die nog klussen kan ook, die moest wel het juiste gereedschap hebben. En jawel hoor!
Terwijl we wachtten op Albert, piepte en blafte Floyd de hele flat wakker…arme hond! En arme buren…

Met het juiste gereedschap kom je een heel eind. Al was het een onhandig klusje, het raam was zo open. Maar die was nog steeds te klein om doorheen te klimmen, je zou jezelf op je hoofd moeten laten landen, maar aangezien ik alles vol gebouwd heb, zou je je ook lelijk bezeren en misschien wel je nek breken als je dat zou doen. Dus ik klom het raam in, ver genoeg om de deur open te kunnen draaien, terwijl de beide heren buren mij vasthielden. En zo stond ik anderhalf uur later dan de bedoeling was weer binnen, kon Floyd mij in de armen springen en was hij ein-de-lijk stil…
Leuk joh, zo’n hond!

Inbreken in m'n eigen huis

Toen Albert weer vertrok stonden er twee politieauto’s beneden op de parkeerplaats.
Of ze kwamen voor ons, of mijn buren zijn zo stom dat ze niet eens zien dat er mensen in mijn huis aan het inbreken zijn… want met die zaklampen en schroefmachines in de weer, was het toch echt wel duidelijk een inbraak…
Anyhow… OEPS! Heb ik dat…

* Dit verhaal werd mede mogelijk gemaakt door Jan en Albert. Dankjewel heren! =D *